نکو داشت

نیاوران ۱۰ تیر ۹۶

nyavran .

اوستا

اوستا  

رفتم  به شهر  شعر  اوستا ، «حسن»  نبود 

آن خوش نویس شوخ در آن  انجمن   نبود 

بر سنگ  سرد و خامشش ،  خطی  نگاشته 

کز آن  ،  گزیده تر  ،  به زمانه  سخن   نبود 

ما ،  آمدیم  و  دیده گشودیم  و  بسته ایم

بار  سفر  ،  بغیر   دو گز    از    کفن     نبود 

اشکی  به روی گونه ای  غلطید و شعر شد 

شعر ی که می چکید  ،  بجز«مهر» زن نبود 

استاده   و   تکیده  تر   ،  از    باور     غزل 

تحریر  طاقت ترش  ،   در  شعر  من   نبود 

رفتم به خانه ، باغچه ها خشک و بی رمق 

طرح  و طراوت  گذشته  ،  در  چمن   نبود 

یک  قاب عکس  تازه  و  چشمی   نظاره گر 

حتی  نگاه  خسته اش  ،  شادی شکن  نبود 

در من   ،   ترانه     پیرهن      درد     روزگار 

در او  ،   چکامه ای  که  بجز  ترک  تن  نبود

             آسمان  آبی  شعر               

                        

.

هنر سفال .

هنر سفال

تا دست به کار ِ گل  و سر  مست ِ غرور  است
هر لوح  ِ  سفالین ِ  تو  ،   تندیس  ِ  بلور  است

دوشم  به  هنرگاه  ِ تو  ،  گشت  و  گذری  بود
میعاد ِ   هنر  ،  برکهً   تر  ،  چشمهً   نور  است

در   کارگه ِ   چرخ ِ  گلت    ،    هرچه   پدیدار
تندیس ِ  فروزان شده  از  شمع ِ  شعور  است

گلچین  چه کنم ،  هرچه  که  در  دیده  نشیند
گلدان ِ  هنر  ،  بحر گهر ، طیف ِ  حضور  است

آسان  نتوان  دید   ،   که  در  این   هنر   خاک
همرنگی  نزدیک  و   هماهنگی    دور     است

از    شهر ِ    سفال ِ  تو  ،  گذشتم    به   تماشا
بس  عابر ِ   آگاه  ،  در  این  خیل ِ عبور  است

آب ِ هنر  و  خاک ِ  دل   و  چرخک ِ   احساس
انگیزه  و  احیاگر  ِ  این  سبک  ِ  صبور  است

                  آسمان ِ  آبی ِ  شعر
                         ۱۳۹۶/۱/۲۰

ملک ادب .

از مُلک ِ ادب :

این کوچه ً بی خاطره مسپار ، کسی نیست
در  قافیه  پردازی ِ   اینبار    کسی     نیست

مخروبه شد آن خانه ، که  میعاد ِغزل   بود
در  پنجره ً  وا شده  ،  انگار   کسی   نیست

امید ِ به جامانده و اصرار ، چه وهمی ست؟
این کوبه که کوبیده  به تکرار ، کسی نیست

تا     چند      نشینی      به گذرگاه ِ      مبادا
دست از سر ِاین حوصله بردار کسی نیست

ای   تیر ِ   نگاهت   شده   ،   بازیچهً   تقدیر
در   دایره  ،  در  نقطهً پرگار   کسی   نیست  

در گوش ِ کَر  ِ شهر  ،  مخوان قصهً خود را
همراه ِ تو و شعر ِ شرربار   ،   کسی  نیست

هر نقش ِ دل انگیز زدن شعر ِ سراب  است
دست ِ دل از این قافیه بردار کسی  نیست

«  از  مُلک ِ ادب حکم گزاران  همه رفتند »
جُز خار و خس ِ بر سر ِ دیوار کسی نیست

                آسمان ِ  آبی ِ  شعر
   

هوای خاطر:

هوای ِ خاطر :

هوای ِ خاطرم خوش گشت و ابر آلود دیگر نیست
شمیم ِ   شعر ها   جز   وعدهً   بهبود   دیگر  نیست

پرستوهای ِ  احساسم  ،  گذشتند  از  شب ِ  توفان
برای ِ  شاد بودن  ،  قید ِ  حالا  زود    دیگر  نیست

توانایی ِ تو ،  توفیق ِ  راه است  ،   هرکجا  باشی
برایت  مرز ِ فرصت ، نازنین محدود دیگر نیست

هوایت پاک و دنیای ِ جدیدت صاف و خورشیدی
دلت  زندانی ِ  یک شهر ِ  تنها دود  ،  دیگر    نیست

نه سرما استخوان سوز است و نه رخداد بهمن ها
مقیم شاهراهی ،  صحبت از  مسدود  دیگر نیست

تو باید  در مسیر ِ  پیش ِ رویت  ،  قهرمان  باشی
شنایی    در مسیر ِ     امتداد ِ رود  ،  دیگر  نیست

غزل   بیراه   خواهد رفت   ،   با  دلسردی ِ   واژه
طریق ِ  تازه  جز دلگرمی ِ  موعود ،  دیگر  نیست

پیام ِ   شعر سازت  را   ،  گواه ِ    راه    می گیرم
طنین خنده هایت، تلخ و بغض آلود دیگر نیست

                      آسمان ِ  آبی ِ  شعر
                           

       

.

استاد دادرس .

استاد دادرس

چه  بزرگوار   مردی  ،  چه   شکوهمند   جایی
به دلم    نشست  از  نو   ،   هوس ِ  غزلسرایی

صف   همدلی   فراهم   ،   به  دریغ   برشمردن
تو  رفیق روز  راحت ، به چنین زمان   کجایی

دم    مریم    زمانه  ،  چو    همیشه    شاعرانه
به چه  عذر   بی بهانه   ،   تو به انجمن   نیایی

به شمار  ،  دوستان کم  ،  همه میگسار   آن دم
قدح    غزل   فراهم   ،   می    شوق     آشنایی

من  از آنچه   دور   بودم  ،  ز تداعیم    سرودم
ز   دیار   بی ترانه   ،   غم  و  غربت  و  جدایی

به کنار  دوستان  به  ،  که   جدا   ز   مهر ورزی
به هر آن کجا  که باشی  ،  غم و یادمان سرایی

چو  به  دوستان  رسیدم  ،  غزل جوان  شنیدم
چه فضای پر نشاطی ، نه خود و نه خود نمایی

شده   میز بان   محفل  ،  دو    بزرگوار    همدل
و از  این میانه حاصل ، من و  هدیه ای طلایی

چو  سه شنبه   باز آید  ،  به دل   این نیاز   آید
که  ببینم  از  عزیزان  ،  صف   شعر    همنوایی

   تقدیم به استاد دادرس و با نوی فرهیخته ،
                          بانی گردهمای

                        آسمان  آبی  شعر
                               ۱۳۹۵/۱۰/۲۱