عارفانه
تا ريختم به پاي ِ هوس آبروي دل
شرم از گناه جوشد و خون از گلوي ِ دل
تركِ گُنه نمودم و پيمان سَرا شدم
شويم گناهِ رفته از آن گفتگوي ِ دل
من وامدارِ فاصله اي بيست ساله ام
مارا چه مي برد به تمنا كوي دل
ديشب مرا زِ وعدهً سبزي خبر رسيد
پيغام ِ تازه را كه فرستاده سوي دل
دست وفا ورق زده ايام رفته را
احساس ِِ تازه اي است در اين جستجوي دل
خواب است يا َسراب و يا واقعيت است!
من مي رسم دوباره به ان آرزوي ِ دل
گر ره برم به درگه ِ پاك و رفيع ِ دوست
شويم غبار ِ غربت تن با وضوي ِ دل
آنگاه عارفانه شوَم سوي ِ خانقاه
جامي پُر ازغزل كنم من از سبوي ِ دل
چون سَر كشم دو جرعه مي ِ نابِ خوشگوار
شهدِ ثواب مي شود جاري زِ جوي ِ دل
با بوسه اي كه مي زنم بَر آسنان دوست
احيا كنم به توبه اي نو آبروي دل
8/5/83 تهران - لواسان