: پنجاه سال پيش :
هر برگ زرد خاطره ، پائيز كوچكي است
انبان من ُپر است از اين برگهاي خُرد
يادش بخير بارش آغاز مهر ماه
بربرگهاي سبز ، بر شاخه هاي تُرد


آغاز مهر بود
روزي با مُحبت خود دست من فشرد
همراه خويش ُبرد
دراه مدرسه درس حساب گفت
يك تا به ده شُمرد
سرمشق زندگي بر لوح من نوشت
درذهن من سُپرد
سيماي باصلابتش از ياد كودكي
كي مي توان ستُرد


ماندم به خواب غفلت پنجاه ساله اي
زنگ كلاس خورد
من رفته رفته پخته و استاد مي شدم
استاد پير ُمرد
آئينه اي شكست كه آمزگار بود
ودر آئينه هاي خُرد
بار دگر تداعي پژواك گونه اش
يك تا به ده شمرد
يك تا به ده شمر
يك تا به ده شمرد
مهر ماه 1330 ملاير دبستان دولتي سلطاني

گناباد-
دردامن ِ دشت از گُل و ريحان اثري نيست
تفتيده گوَن برلب ِ آن شعر تري نيست
شب شوخ و دل انگيز ميان بسته ستاره
در دست زمين از دف ِ باران خبري نيست
شعري نتراود زلب ِ تشنهً احساس
خيام به خواب اندر و خيام تري نيست
اشكي بفشان ديده كه در كورهً ايام
دستي به گل ِ كوزه گرو كوزه خري نيست
باكوزهً بي آب شكستم لب ِ نان را
در بستر ِ سرداب ، يم ِ باروري نيست
بيدُخت چه خلوت شده از نعرهً مستان
از صوفي ِ سرمست بجز مختصري نيست
بي حكمت خيام ، به ميخانه توحيد
احساس ِ مي ِ صافي و صاحب نظري نيست
از كوچهً بي راه گذشته شب شعرم
زين كوچهً بن بست به عرفان گذري نيست
از تشنگي ِ مُمتد اين خطه بگوئيم
گفتن ز ِ ري و سّد لواسان هنري نيست
تبخال بزن خاطرهً خشك گناباد
وقتي لب احساس ِ مرا همسفري نيست
12/6/ 83 تهران - لواسان
جستجو در گوگل - بهروز سنجابي
آسمان آبي شعر