گناباد-
دردامن ِ دشت از گُل و ريحان اثري نيست
تفتيده گوَن برلب ِ آن شعر تري نيست
شب شوخ و دل انگيز ميان بسته ستاره
در دست زمين از دف ِ باران خبري نيست
شعري نتراود زلب ِ تشنهً احساس
خيام به خواب اندر و خيام تري نيست
اشكي بفشان ديده كه در كورهً ايام
دستي به گل ِ كوزه گرو كوزه خري نيست
باكوزهً بي آب شكستم لب ِ نان را
در بستر ِ سرداب ، يم ِ باروري نيست
بيدُخت چه خلوت شده از نعرهً مستان
از صوفي ِ سرمست بجز مختصري نيست
بي حكمت خيام ، به ميخانه توحيد
احساس ِ مي ِ صافي و صاحب نظري نيست
از كوچهً بي راه گذشته شب شعرم
زين كوچهً بن بست به عرفان گذري نيست
از تشنگي ِ مُمتد اين خطه بگوئيم
گفتن ز ِ ري و سّد لواسان هنري نيست
تبخال بزن خاطرهً خشك گناباد
وقتي لب احساس ِ مرا همسفري نيست
12/6/ 83 تهران - لواسان
جستجو در گوگل - بهروز سنجابي
آسمان آبي شعر