خاطره :

كجاست شهر اصفهان كه من نرفته ام هنوز

از اين حضور و فاصله كمي گرفته ام هنوز

شنيده ام كه اصفهان كمال علم و صنعت است

شنيده ام كه اصفهان پديدهء طبيعت است

مسجد شاه و چهل ستون نمونهء ذوق وهنر

لرزش آن مناره ها زنده و باشكوهتر

پل زده روي زنده رود با گج و خاك خشت خام

مرد لري وطن پرست پادشهي كريم نام

بيضي سقف را نگر غير صدا اگر كه نيست

مانده حمام شمع سوز، شيخ بها اگر كه نيست

شوخ و لطيف و زيرك است ، لهجهء طنز پرورش

شوخ تر از گزانگبين ، گلدوني وسماورش

صنعت كنده كاريش جام طلاي آرزو

چشم فريب و دلربا سفره سراي آرزو

آه چقدر ديدن نصف جهانم آرزو است

خواندن فصلنامه اي از اصفهانم آرزوست

بدرقهء نگاه تو شاخهء شوقي از گُل است

آنچه بصمع مي رسد كار دل و تخُيل است

چونكه رسي به اصفهان ياد مرا ترانه كُن

نرم وسبك قدم بزن شعر مرا بهانه كُن

تا چو زراه مي رسي با چمدان خاطره

شعر شود نگاه من ، رنگ بيان خاطره

16 آذر ماه روز دانشجو خاطرهء ماندگار