سكه هاي هزاري :

زده ام به جيم جاده ، شده ام حريف سنگك

گذر از مسير ِ ورجين ، سفري به سوپر تك

نظري به سوي كُردي ، به هرآنچه ‹‹ دل ›› سُپردي

پي گوشتِ ‹‹ كلِه پاچه ›› پي ِ ‹‹ ُتخم ِ ›› مرغ و اُردك

نه خريد بل ‹‹ تماشا ›› من و ميوه هاي ِ‹‹ موسي ››

همه ناب و‹‹ نو رسيده ›› ، زرسيده تا به كالك

صنمي كه‹‹ بار بسته ›› ، تويِ ِ‹‹ زانتيا ›› نشسته ! ؟

منم و عيال ِ ‹‹ خسته ›› شده پنچر و زده‹‹ جك ››

تو كه ‹‹ گنده ›› در خريدي ، غم ِ ‹‹ خُردِ ›› من نديدي

به ‹‹ هوس پري ›› پريدي ، زده اي به چشمت عينك

پُز ِ ظاهرت ‹‹ مُفخم ›› ، تو‹‹ بهشت ›› من ‹‹ جهنم ››

تو و سيب ِ سُرخ ‹‹ گونه ›› ، من و گونه هاي ‹‹ زردك ››

تو و گردش ِ ‹‹ لواسان ›› من و َپرسه هاي ‹‹ ارزان ››

تو و پودر هاي‹‹ ماشين ›› ، من و كيسه هاي ‹‹ چوبك ››

سگِ جيب تو ‹‹ شكاري ›› همه سكه ات ‹‹ هِزاري ››

سگِ جيب ِ من ‹‹ خُماري ›› همه سكه ها ‹‹ َمَترَسك ››

من اُصولم ‹‹ آتشين ›› بود ، تِز ِ تو فروع ِ ‹‹ دين ›› بود

پُر ِ ساكِ من ‹‹ ني آوا ›› ، پُر ِ واگِن ِ تو ‹‹ تُنبك ››

به نگاه بسته اام ‹‹ دل ›› به حريم ِ ‹‹ حدِفاصل ››

به ديار اين ‹‹ فواصل ›› سبد خريد ‹‹ اندك ››

دو‹‹ هوا ›› و يك ‹‹ زمين ›› است ، غم ِ روزگارم اين است

تو ‹‹ به گوش ›› و چپ گزيني ، من ِ ‹‹ بي خبر ›› شدم ‹‹ بك ››

10/ 10/ 83 تهران – لواسان