باز از سبزه و بنفشه بگو :

گرچه در شور ِ اشك و شعلهً آه

باغ را هيچ كس نكرد نگاه

گر چه در دشت ِ سُرخ ِ سوختگان

دير گاهي نرُسته هيچ گياه

گر چه از خِِرمن ِ بنفشه و گُل

مانده خاكستري تباه تباه

گرچه ما راه ِ خود جدا كرديم

با بهاري كه مي رسد از راه

باز از سبزه و بنفشه بگو

گرچه از سوز ِ دي شدند سياه

بر دروغت مباد غير ِ درود

بر فريبت مباد نام ِ گناه

دل ِ ما را به وعده اي خوش كُن

شب ِ ما را به قصه اي كوتاه

تا نميريم و گُل كند خورشيد

تا نميريم و ميوه آرد ماه

از سيمين ِ بهبهاني به فريدون مشيري سال ِ 1359