رمضان
اندرمضان خاك ِتو زَر مي گردد
چون سنگ كه سُرمهً بصر مي گردد
آن لقمه كه خورده اي به هنگام ِ سحر
وان صبر كه كرده اي گُهَر مي گردد

هشدار كه فصل ِ حقّ بناگاه آيد
ناگاه ولي بر دل ِ آگاه آيد
خرگاه وجود خود ز ِ خود خالي كُن
خالي چو شود شاه به خرگاه آيد

هر لحظه همي خوانمش از راه ِ بعيد
كو سورهً يوسُف است و قرآن ِ مجيد
گفتم كه دلم خون شد و از ديده دويد
گفت آنكه تو را دويد كَس را ندويد

يك لحظه اگر نفس ِ تو محكوم شود
علم ِ همه انبيات معلوم شود
آن صورت غيبي كه جهان طالب اوست
در آينهً فهم ِ تو مفهوم شود

اي اطلس ِ دعوي ِ تورا معني خُرد
فردا به قيامت اين عمل خواهي بُرد
شرمت بادا اگر چنين خواهي زيست
ننگت بادا اگر چنين خواهي مُرد

هستي اثر ي ز ِ نرگِس ِ چشم ِ تو بود
آب ِ رُخ ِ نيستي هم از هست ِ تو بود
گفتم كه مگر دست ِ كِسي در تو رسد
چون به ديدم كه خود همه دست ِ تو بود

هم كفرم و هم دينم و هم صافم و دُرد
هم پيرم و هم جوان و هم كودك و خُرد
گر من مي رم مرا مگوئيد كه مُرد
كو مُرده بدو زنده شد و دست ببُرد

ملانا جلاالدين محمد ِ بلخي

آئینهً اندیشه نمایی تو معلم
بخشنده ترین بعد ِ خدایی تو معلم
در رهگذر ِ شب زدگان مشعل ِ نوری
بر گمشدگان ً راهنمایی تو معلم
از طایفهً علمی و از مردم ِ ایثار
افرشتهً بی چون وچرایی تو معلم
بر لوح ِ سخن سنجی ِ تو حرف ِ کجی نیست
عاری ز ِ کژی ها و خطایی تو معلم
ما کودک ِ کم تجربهً طالب ِ علمیم
بر چشم ِ طلب پرده گشایی تو معلم
در حافظهً زیرک ِ دیروز ِ زمانه
جاوید ترین رمز بقایی تو معلم
ای مالک ِ گنج ِ هنر و دانش و تقوا
ازتهمت ِ ایام رهایی تو معلم
بر خامشی ِ نان صفت ِ نسل ِ حقارت
آزاده ترین بانگ ِ رسایی تو معلم
معمار مرمتگر ِ اذهان ِ کج اندیش
کج بین شدگان را تو دوایی تو معلم
چونت بسرایم که سزاوار ِ تو باشد
کان ِ کرم و کاخ ِ صفایی تو معلم
12/2/85