رمضان
اندرمضان خاك ِتو زَر مي گردد
چون سنگ كه سُرمهً بصر مي گردد
آن لقمه كه خورده اي به هنگام ِ سحر
وان صبر كه كرده اي گُهَر مي گردد

هشدار كه فصل ِ حقّ بناگاه آيد
ناگاه ولي بر دل ِ آگاه آيد
خرگاه وجود خود ز ِ خود خالي كُن
خالي چو شود شاه به خرگاه آيد

هر لحظه همي خوانمش از راه ِ بعيد
كو سورهً يوسُف است و قرآن ِ مجيد
گفتم كه دلم خون شد و از ديده دويد
گفت آنكه تو را دويد كَس را ندويد

يك لحظه اگر نفس ِ تو محكوم شود
علم ِ همه انبيات معلوم شود
آن صورت غيبي كه جهان طالب اوست
در آينهً فهم ِ تو مفهوم شود

اي اطلس ِ دعوي ِ تورا معني خُرد
فردا به قيامت اين عمل خواهي بُرد
شرمت بادا اگر چنين خواهي زيست
ننگت بادا اگر چنين خواهي مُرد

هستي اثر ي ز ِ نرگِس ِ چشم ِ تو بود
آب ِ رُخ ِ نيستي هم از هست ِ تو بود
گفتم كه مگر دست ِ كِسي در تو رسد
چون به ديدم كه خود همه دست ِ تو بود

هم كفرم و هم دينم و هم صافم و دُرد
هم پيرم و هم جوان و هم كودك و خُرد
گر من مي رم مرا مگوئيد كه مُرد
كو مُرده بدو زنده شد و دست ببُرد

ملانا جلاالدين محمد ِ بلخي