**

دروگران ِ پگاه
پنجره را به پهناي جهان مي گشايم :
جاده تهي است. درخت گرانبار شب است .
ساقه نمي لرزد، آب از رفتن خسته است :
تو نيستي، نوسان نيست .
تو نيستي، و تپيدن گردابي است .
تو نيستي، و غريو رودها گويا نيست، و دره ها ناخوانا ست .
مي آيي: شب از چهره ها بر مي خيزد، راز از هستي مي پرد .
ميروي: چمن تاريك مي شود، جوشش چشمه مي شكند .
چشمانت را مي بندي: ابهام به علف مي پيچد .
سيماي تو مي وزد، و آب بيدار مي شود .
مي گذري، و آيينه نفس مي كشد .
جاده تهي است. تو باز نخواهي گشت، و چشمم به راه تو نيست .
پگاه، دروگران از جاده روبرو سر مي رسند :
رسيدگي خوشه هايم را به رؤيا ديده اند .
*****

**
« گل ِ سُرخ »

صبحي تو شنيده اي سلام ِ گُل ِ سُرخ ؟

يك جرعه چشيده اي ز ِ جام ِ گُل ِ سُرخ ؟

هنگام ِ سپيده از لواسان بگذر

بشنو ز ِ لب ِ غنچه پيام ِ گُل ِ سُرخ

توصيف و ستايش ِ جمال ِ كه كند ؟

تَرتيل و تلاوتت ِ كلام ِ گُل ِ سُرخ

اعجاز ِ طبيعت است در وقت ِ طلوع

زيبائي ِ سجده و قيام ِ گُل ِ سُرخ

هر خار كه در كنار ِ گُل مي رويد

تيغي است كشيده از نيام ِ گُل ِ سُرخ

بشتاب كه شادابي ِ گُل كوتاه است

افسوس به عمر ِ بي دوام ِ گُل ِ سُرخ

اي بلبل ِ عاشق تو سحر خيز نيي

زين رو نرِ سيده اي به كام ِ گُل ِ سُرخ

همراه نسيم ِ صُبحدم « سنجابي »

از باد بگير انتقام ِ گُل ِ سُرخ ؟!

ارديبهشت ِ 86

**
صبح است و لطافت ِ هوايي كه نپُرس
باران و نسيم ِ جانفزايي كه نپُرس
پيچيده هواي ِ تو به ديوارهً دل
از ياد ِ تو خوشهً طلايي كه نپُرس
تهران _ لواسان