**

غروب
مي نشينم كنار ِ پنجره ام ، دل ِ من از غروب غمگين تر
دامن از دشت مي كشد خورشيد ، افق ِ بي كران رنگين تر

جمع و غربال ِ آبي ِ ايام ، گرد ِ خود چيده ام سوابق خويش
روي ِ دوش گذشته هاي تباه ، بار ِ عصيان ستَبر و سنگين تر

ياد آرم سپيده فامي را ، نقره رخسار و سيمگون قامت
در طلوع ِ پُر از تششعشُع ِ ناب ، فلق ِ پُر ستاره سيمين تر

طفل ِ انديشه در مدارك ِ من چه خوش انديش و نيك باور بود
به فرا خواني زمانهً به راه ، ديدهً واژه اش فرا بين تر

گذر از روز و هفته و مَه و سال سبب ِ كيه ورزي ِ دل ِ پاك
وان دل ِ ساده لوح ِبي تدبير هرچه كاهيده تر كُهن كين تر

اسب اميال تيز تك به شتاب ، من ِ مغلوب ِ خودسري به ستيز
بهر ِ بيشينه داشتن تعجيل لذت ِ جمع ِ مال شيرين تر

دير دست ِ زمانه را خواندم بعد ِ آن سال هاي فرصت سوز
قامت ِ روزگار ِ من چو كمان صورت روزگار پُر چين تر

نرسيدم به آسمان ِ ادب ، مرغ احساس ِ ُ من زميني بود
نگه ِ كهكشانيم بايد بال ِ انديشه باز و شاهين تر

تا فضايي شود نگاه ِ غزل مرز ِ انديشه رنگ مي بازد
ديد ِ حق بيني ام فزون مايه ديد ِ خودبين حقير و مسكين تر

از بلنداي نيمه آبي خويش به اميديِ سپيد خرسندم
پير ايام ِ من خدا محور خِرَد ِ حّق گزين خدابين تر

تهران - انجمن ادبي ِ كمال
85