**
نماز ِ عشق
نماز ِ مردمك ما، تو و امامت ِ چشمت
رداي ي فاخر تقوا ، سزد به قامت ِ چشمت

من و قنوت ِ توسل تو و اجابت وافر
شكسته كوه ِ غرور مرا شهامت چشمت

مقيم ِ خاك درت شد شبان ِ سجده نشينم
به اوج و عرش برندم شب از اقامت ِ چشمت

ز ِ پاكبازي ِ دل سرخوشم كه از كف ِ دوران
هزار جان ِ جهان رفته در غرامت ِ چشمت

فداي ِ نا َوك ِ نازي كه گر نشسته به جانم
زكينه پاك شوم امشب از حجامت ِ چشمت

چنان حسود ُبدم من كه چشم ِ غير نبودم
حسود تا كه ببخشي مرا تمامت ِ چشمت

گداي ِ ژنده قبايم تويي عنايت مستور
من و نگاه ِ تمنا تو و كرامت ِ چشمت

گناه ِ غفلت ِ گندم شكست ِ عهد ِ پدر بود
مران وفاي مرا ازدر ِ عنايت ِ چشمت

اگر كه شهره به كُفرم ، خداي ِ بنده نوازي
مباد آنكه بسوزد مرا ملامت ِ چشمت

به پيش غفو عظيمت گناه ِ من پر گاه است
به سهو ِ رفته نگيرد مرا قيامت ِ چشمت

تهران _ لواسان

**

در امتداد فردا

ديشب كه ديدنت را از ديده مي تكاندم

يك شاخه ياد ِ بي رنگ در باورم نشاندم !

دروازه هاي چشمت ، شفاف و شيشه اي بود

روزي كه صادقانه پيغام مي پراندم

يك عمر روي خط ترديد ره سپردم

يك عمر بودنت را دنبال خود كشاندم

در امتداد فردا خود را فريب دادم

در انتظار فردا چشم انتظار ماندم

وقتي كه آمدن ها در دل غروب مي كرد

تا آخرين نشانه ياد تو را رساندم

در من نشانه مي رفت سرباز پير وسواس

بر قلب يادمان ها چخماق مي چكاندم

ما دست هايمان را بي آب كشته بوديم

ديشب به رسم باران اشكي بر آن فشاندم