eshghe ali

 

 

 

غدير ِ خُم

 

در غدير خم , طلوع نور بود

  خم , تجلى گاه , كوه طور بود

 
كاروانى شد, مقيم آن زمين

  كاروان سالار, ختم المرسلين

 
غرق شادى , جمله افلاكيان

 خرم و سرمست خيل خاكيان

 
جبرئيل آورد, پيغام از خدا

  بر حبيب او, رسول مصطفى

  
گفت آوردم , به فرمان كريم

 بهر تو اينك پيامى بس عظيم

امتت را آگه از اين راز كن

 عقده از كار دو عالم باز كن

داد فرمان خاتم پيغمبران

  تا به پا شد, منبرى در آن مكان

بر فراز منبر آن , والا مقام

  كرد حجت بر مسلمانان تمام

گفت پيغمبر، كه بعد از من على

  رهبر خلق و امام است و ولى

پس بخوانيد اى قدح نوشان خم

 آيه اليوم اكملت لكم

خانه زاد خانه امن خدا

 شد وصى و جانشين مصطفى

خانه زاد كعبه نورى منجلى است

 كعبه دلهاى مشتاقان على است

خانه زاد كعبه بر دوشش به شب

  مى برد شام يتيمان عرب

تا مبادا كودكى بى نان و آب

  سر نهد بر بستر و بالين خواب

******

برگرفته از محبان اهل قلم

 

zemestane 86

 

افسانهء كهن

 

ياران ز حال سبزه ها ما را خبر كنيد

يلداي پينه  بسته را صبح سحر كنيد

اي پر گشودگان در  باغ شباب عمر

همرا ه من زكوچهً يادم گذر كنيد

 

نقاش خاطراتم و صورتگر خيال

اين كلك خوش نگار را نقاش تر كنيد

ما زرد جامه ايم به قانون انتظار

بر زردفاميم نه به نسييان  نظر كنيد

 

شب را به شادي شب شب چله بشكنيد

يلداي دير پاي ما را مختصر كنيد

از ياد رفته عادت و آداب چله ها

همراه ما به محفل كرسي سفر كنيد

 

با نقل قصه هاي پر از غول و اژدها

غول سياه كينه ها را در بدر كنيد

اي وارثان لايق افسانهء كهن

نسل جديد قصه ها را بارور كنيد

 

ديماه 80

 

 

 

yalda 86

يلداي ِ 86

قدحي شراب ِ لبخند ز ِ انار ، ارغواني

غزل و ستار ِ موزون شب ِ شعر ِ مهرباني

به لواي ِ كاوه ضُحاك ، به حفرهً دماوند

شب ِ چله ،شعرِ يلدا ، شب ِ شاهنامه خواني

چه خوش است شامگاهي كه از آن مسيح آيد

شب ِ زنده داري رسم كيان باستاني

هله اي دل ِ رميده گذري زِ راه ، ديده

كه به آرزو رسيده ره و رسم ِ ديدهباني

بنواز دست و چنگي ، كه غم ِ سياه رنگي

بگريزد ازميانه ، زِنواي شادماني

مگذار واژگان را ، بسرا سرودِ جان را

همه مهر ِ دوستان را هله تاكه مي تواني

شب ِ چله زين بهانه ، شده شعر جاودانه

شب ِ شادي و ترانه ، شب ِ ياد ِ جاوداني

دوعزيز بسته محفل ، زِ دوديده ، ني كه از دل

به شكستن فواصل ، زِمسير ِ آسماني

شب ِ طيف ِ مهرباني ، به اميد با تو بودن

به بلور ِ دل نشيند ، نه سفال ِ بايگاني

بخدا چنين شبي را نتوان ز ِ نو سرودن

به زمان تأملي كن ، بنشين به قدرداني

يلداي ِ 86

*****

يلداي ِ 86

قدحي شراب لبخند ز ِ انار ارغواني

غزل و سه تار موزون شب شعر مهرباني

به لواي كاوه ضُحاك ، به حفره دماوند

شب چله ،شعر يلدا ،شب شاهنامه خواني

چه خوش است شامگاهي كه از آن مسيح آيد

شب زنده داري رسم كيان باستاني

هله اي دل رميده گذري زراه ديده

كه به آرزو رسيده ره و رسم ديده باني

بنواز دست و چنگي ، كه غم و سياه رنگي

بگريزد ازميانه ، ز نواي شادماني

مگذار واژگان را ، بُسرا ُسرودِ جان را

همه مهر دوستان را هله تاكه مي تواني

شب چله زين بهانه ، شده شعر جاودانه

شب شادي و ترانه ، شب ياد جاوداني

دوعزيز بسته محفل ، زِ زدو ديده ، ني كه از دل

به شكستن فواصل ، ز مسير آسماني

شب طيف مهرباني ، به اميد با تو بودن

به بلور ِ دل نشيند ، نه سفال ِ بايگاني

بخدا چنين شبي را نتوانز نو سرودن

به زمان تأملي كن ، بنشين به قدرداني

يلداي ِ 86

yalda 86

يلدا

خنده انار زردي روزگاران انتظار را خط زد

ويلداي اگر نه با ترانه اي سزاوار ، به صبح آمد

فلق از دماوند بر دميده ، فردا روشن است .

مسافر بر نشسته بر ابرهاي باران زا

جانمايه شعرم بدرقه راهت ، تا ديداري دوباره

من به نگاه استاده بر درگاهم ، گلاب خواهم زد و آب و آئينه ،

تا بايگاني نشود ،

آنچه با رسوب سالها درمن ته نشين شده است ،

ودرك جدائي را دريافت نكنم .

ديماه 86

زمستان

« زمستان »

خزيده خاطرهً من به قاب ِ كُرسي ها

بياد ِ كودكي و رختخواب ِ كُرسي ها

صداي ِ قصهً مادر بزرگ پيچيده است

بگوش ِ حافظهً تُرد ِ خواب ِ كرسي ها

بساط ِ شب چله و گفتگوي ِ همسايه

به گُل نشسته شب از التهاب ِ كرسي ها

چه پند ها به من آموخت ، چه داستان ها گفت

شب ِ بلند ِ زمستان كتابِ كرسي ها

هنوز كوچهً انگشت ها پُر از سرما است

دو دست ِ يخ زده بي آفتاب ِ كرسي ه

ااذان عقربه ها گوش صبح را پر كرد

دويد مدرسه هارا شتاب ِ كرسي ها

به شام ِ كودكيم بس شهاب جا مانده است

جرقه هاي ِ ذغال ِ شباب ِ كرسي ها

نشست برف ِ زمستان به بام ِ باور ِ من

شكست تيرك ِ باور حباب ِ كرسي ها

من آن غرور ِ بلند آشيان ِ شاهينم

فرود آمده امشب عقاب ِ كرسي ها

به جاي مانده از آن سال هاي ِ خاكستر

حُباب ِ خاطره اي از سراب ِ كرسي ها

شكست دانهً دل با گذشت سنگ زمان

ز ِ سنگ ِ حادثه ني زآسياب ِ كرسي ها

سئوال ِ كودكيم خيس ِ برف بازي بود

چگونه خشك شدم بي جواب ِ كرسي ها ؟

ملاير زمستان 1343