زمستان

« زمستان »

خزيده خاطرهً من به قاب ِ كُرسي ها

بياد ِ كودكي و رختخواب ِ كُرسي ها

صداي ِ قصهً مادر بزرگ پيچيده است

بگوش ِ حافظهً تُرد ِ خواب ِ كرسي ها

بساط ِ شب چله و گفتگوي ِ همسايه

به گُل نشسته شب از التهاب ِ كرسي ها

چه پند ها به من آموخت ، چه داستان ها گفت

شب ِ بلند ِ زمستان كتابِ كرسي ها

هنوز كوچهً انگشت ها پُر از سرما است

دو دست ِ يخ زده بي آفتاب ِ كرسي ه

ااذان عقربه ها گوش صبح را پر كرد

دويد مدرسه هارا شتاب ِ كرسي ها

به شام ِ كودكيم بس شهاب جا مانده است

جرقه هاي ِ ذغال ِ شباب ِ كرسي ها

نشست برف ِ زمستان به بام ِ باور ِ من

شكست تيرك ِ باور حباب ِ كرسي ها

من آن غرور ِ بلند آشيان ِ شاهينم

فرود آمده امشب عقاب ِ كرسي ها

به جاي مانده از آن سال هاي ِ خاكستر

حُباب ِ خاطره اي از سراب ِ كرسي ها

شكست دانهً دل با گذشت سنگ زمان

ز ِ سنگ ِ حادثه ني زآسياب ِ كرسي ها

سئوال ِ كودكيم خيس ِ برف بازي بود

چگونه خشك شدم بي جواب ِ كرسي ها ؟

ملاير زمستان 1343