. روز ُ معلم گرامي باد

ياد ِ ايام

پنجاه سال پيش

پجاه سال ، بيش

يكروز با محبت ِ خود دست ِ من فشرد

همراه ِ خويش بُرد

در راه ِ مدرسه ، درس ِ حساب داد

يك تا به ده شمرد

در لوح ِ من نگاشت ، در ذهن من سپُرئد

سيماي ِ با صلابتش از ياد ِ كودكي

... كي مي توان ستُرد

ماندم بخواب ِ غفلت ِ پنجاه ساله اي

وان واژه هاي ِ تُرد

با نقد ِ كودكي ِ من ، استاد مي شدند

استاد ِ پير مُرد

آئينه اي شكست كه آموزگار بود

و در آئينه هاي ِ خُرد

بار ِ دگر ، تدائي ِ پژواك گونه اي

يك تا به ده شمُرد

، يك تا به ده شمُرد

، يك تا به ده شمُرد