آزايه مهتابي

آرايهً مهتابي

زمان موج است و ما شن هاي ِ ساحل

چه اميدي بر اين آرايش ِ دل

به رنجوري مرا راه ِ دل افتاد

اميدش شمع ِ علم و دست امداد

شفابخشي كه خوب و نيك زاد است

شمالي زاد و ايراني نژاد است

نه در او از تكبُر آيه بيني

نه حرصي از پي ِ سرمايه بيني

به وقت ِ كار نرم و چيره دست است

از آناني كه در دوران كم است ، است

مرا با تيغ ِ احساسم بريده

نه بر من تيغ ِ جراحي كشيده

محّبت گر كه از تيغي ببارد

به از مهري كه تيغي هديه آرد

بريد و دوخت آنسان ماهرانه

كه يك آهم نپاليد از بهانه

به بام ِ آسمان آبي من

بتاب آرايهً مهتابي ِ من

به دنيايي كه نسيان رويد از ياد

بزرگا ياد ِ تو فانوس ِ ره باد

تفديم به آقاي دكتر فرزاد نيكنژاد

آسمان ِ آبي ِ شعر

حس ِ پدر

.

بهمن 47

بهمن شُد و از كلبهً ما سايهً سَر رفت

خورشيد ِ خوش اقبالي ما حِس ِ پدر رفت

در بهمن ِ پُر برف ِ زمستان چهل هفت

تصوير ِ تماشائيش از ديدهً تر رفت

من در سفر ِ خدمت و طفلان ِ دگر خُرد

با كولهً تنهائي خود مرد ِ سفر رفت

بودند از اقوام كساني كه شنيدند

وين رحلت َسر سِلسِله تا گوش ِ خبر رفت

در نامه نوشتند پس از فاصله اي چند

ما را چه نشستي ! كه بُن از جور ِ تبر رفت

با محنت ِ بسيار رسيديم و زان بعد

بس شام ِ غريبانه كه از چشم ِ سحر رفت

بي شمع پدر مادر ِ ما شمع ِ شب افروز

افسوس كه مهتاب ِ شب و شمع ِ قمر رفت

من ماندم و هُشيار ترين خواهر ِ عالم

سختي و غم و بي كسي از خانه به در رفت

با هر قدمش تكيه به تدبير و توكُل

در رهبري ِ قافله تا مرز ِ خطر رفت

مانديم و ستمكاري ِ دوران به سر آمد

آوازهً اين مرحله با دست ِ هُنر رفت

امروز نشستم به تداعي ِ زمانه

پژواكي از آن خاطره در متن ِ اثر رفت

چهل سال و كمي بيش اگر فاصله افتاد

تاريخ ورق خورد ، نه يادي زِنظر رفت

بهمن ِ 89 تهران - لواسان