آزايه مهتابي

آرايهً مهتابي

زمان موج است و ما شن هاي ِ ساحل

چه اميدي بر اين آرايش ِ دل

به رنجوري مرا راه ِ دل افتاد

اميدش شمع ِ علم و دست امداد

شفابخشي كه خوب و نيك زاد است

شمالي زاد و ايراني نژاد است

نه در او از تكبُر آيه بيني

نه حرصي از پي ِ سرمايه بيني

به وقت ِ كار نرم و چيره دست است

از آناني كه در دوران كم است ، است

مرا با تيغ ِ احساسم بريده

نه بر من تيغ ِ جراحي كشيده

محّبت گر كه از تيغي ببارد

به از مهري كه تيغي هديه آرد

بريد و دوخت آنسان ماهرانه

كه يك آهم نپاليد از بهانه

به بام ِ آسمان آبي من

بتاب آرايهً مهتابي ِ من

به دنيايي كه نسيان رويد از ياد

بزرگا ياد ِ تو فانوس ِ ره باد

تفديم به آقاي دكتر فرزاد نيكنژاد

آسمان ِ آبي ِ شعر