ايران

خوشا    مرز   ايران      عنبر    نسيم                   که  خاکش  گرامي تر  از  زرَ  و  سيم

    هوايش    موافق    به    هر    آدمي                   زمينش      سراسر    پر    از   خرَمي

    فضايش  چو  مينو  به  رنگ  و نگار                   به  يک  سو   زمستان  ، دگر سو بهار

    گر ازفارس گويي، بهشتي خوش است                  همه   مر ز  آن ، خرَم  و دل کش است

   به يک سوي ، اهواز    مينو  سرشت                    که  سبز  است  و  خرَم چو باغ بهشت

    گر از  ملک  کرمان  سرايم  رواست                    که هندوستاني   خوش  آب  و هواست

   به   نزد   کسي    کاو    بود    فرهمند                    يکي   نيل    کوچک     بود     هيرمند

   خراسان  ز چين و ختن خوش تر است                   که  خاکش  به  مانند  مشک  تر  است

   صپاهان  چنو   در   جهان  شهر نيست                   نداند   کسش   کز   خرد    بهر  نيست

    عروس    جهان    است   ملک اراک                    که  سر تا سرش مشک  بيزاست خاک

    هم  از  عهد   جمشيد  و  کاووس  کي                   نبوده  است   ملکي  به   خوبي چو ري

    هم  آن   آذر  آبادگان   گوهري   است                  که  بر  روم و شامش بسي برتري است

    گر   آيي   سوي   رشت   و  مازندران                  پر   از    سبزه   بيني   کران   تا  کران

    همه   بوستانش    سراسر    گل  است                  به   باغ   اندرون   لاله   و  سنبل است