.ابرها ابرها .

  

رنگ ِ سرمای ِ بی ترانه پرید

بنگر آنک  ترانهً  خورشید

چشم ها را دوباره باید شست

ابر هارا   دوباره   باید دید

رسم ِ دیگر به کار  باید بست

طرزِ  دیگر  بساط   باید چید

روزها  را  شتاب  باید  داد

رودها را به پایی ِ روز؛ دوید

تا نشاط آور است  بسترِ  رود

نغمهً  ردِ   پای  آب   شنید

بازکن  دفترِ حضورت  را

پیش پروانه ها و ابر سپید

همزمان روی بوم باور ما

می کشد طرحِ  تازه کلک امید

سیب سرما سرودِ خود را خواند

سبزه و ابر و برکه را  ؛  خندید

آسمان  آبی  شعر

                                    

۲۹/۲/۹۲- کانادا 

 .

محمد علی‌ بهمنی

.

خورشیدم و شهاب قبولم نمی كند
سیمرغم و عقاب قبولم نمی كند

عریانترم ز شیشه و مطلوب سنگسار
این شهر، بی نقاب قبولم نمی كند

ای روح بیقرار چه با طالعت گذشت
عكسی شدم كه قاب قبولم نمی كند

این چندمین شب است كه بیدار مانده ام
آنگونه ام كه خواب قبولم نمی كند

بیتاب از تو گفتنم، آوخ كه قرنهاست
آن لحظه های ناب قبولم نمی كند

گفتم كه با خیال دلی،خوش كنم ولی
با این عطش سراب قبولم نمی كند

بی سایه تر ز خویش حضوری ندیده ام
حق دارد آفتاب قبولم نمی كند

محمد علی‌ بهمنی