بدرقه.

.

خون ِ حورا در رگ ِ تو جاری است

خُلق و خویت رسم ِ زن سالاری است

نرم گوی و مهربان و ساده ای

صولت ِ سرو ِ بپا استاده ای

مخمل ِ حرفت لطافت  بافته

پرنیان پوش ِ شجاعت تافته

دست ِ همراهی ِ تو مّنت پذیر

همتت تهمینه گون ، گرد و دلیر  

واژه های ِ چشم ِ تو  الهام ِ علم

ادعایت ،  برکهً آرام ِ حلم

گرچه نرم و صلحجو می دانمت

بهتر آن باشد کلانتر خوانمت

همچو حورا  خالق ِ برنامه ای

نی مطیع محض ، نی خودکامه ای

در صداقت رشک ِ حوری ِ منی

در لطافت رُسته از یک گلشنی

از ثمینه گفتم و گوهر شدم

نظم ِ خوش آرایه ، شعر ِ َتر شدم

شعر ِ موزون برگی از تقویم ِ تو

این غزل در مثنوی تقدیم ِ تو

تهران-  فرودگاه امام خمینی 

پرنیان پوش ِ غزل.

.

تلخی ِ فاصله ها خاطره ها تکراری

شهد تاکم برسان یا عسل خوانساری

به طربخانهً  شوقم ورق ِ تازه بزن

شاه بیت غزل از دفتر ِ افسونکاری

دست ِ تقدیر دلم را به کجا خواهد برد

تو بگو قافیه سالار که خوشگفتاری

پرنیان پوش مرا پرده نما می خواهند

به نظر بازی ِ نیکان به نکورفتاری

وادی ِ عشق به سودای ِ جنون می ارزد

که به بی رَه نرود راه ِ خدا سالاری

بی دو دل بودن و شک کردن و وسواس زدن

نیتت خیر که دل دست ِ خدا بسپاری

جامهً صدق بپوشان به تن ِ پیک ِ امید

قاصد ِ خوش خبری باش و بهین دیداری

ماه ِ فیض است و به لب ذکر ِ سلام و صلوات

خوش براتی است کرامات ِ مه ِ دینداری

تا به مهمانی این ماه مزین شده ای

چه به از یاد خدا سیوهً مهمانداری

آسمان ِ   آبی ِ   شعر

حروف حوری ِ من .

من از قبیله ً شعر از تبار ِ آوازم

به قدر ِ  همت  ِ طبعم  بلند  پروازم

به دوستان  ِ  قدیمی امید می بندم

به دوستان نو ام نرد ِ عشق می بازم

دو صفحه قصهً ناخوانده از ترانهً مهر 

دو سطر شرح ِ فِراق از بیان ِ اعجازم

چه گویم از خط  ایام ، رسم  ِ خاطره ها

چگونه  پل  بزنم  از کنون به آغازم

به ماحصل من و این وادی  ِ  ادب  گستر

غزل سرشته و دین پرور  ِ  هنر زادم

کنون که سرزده مهمان آستان توام

شبانه ام   بشنو   شادمانه  بنوازم

مروّت ِ تو متین و کرامت ِ تو سترگ

رواست گر که به  پاس ِ کرم  بپردازم

حروف ِ  حوری ِ من ،با جواد  ِ جملهً  تو

نوید و مژدهً  پردیس ِ مصلحت  سازم

4/8/1392

تهران -  لواسان

زمانه

.

سرکشی های ِ دل و مَستی ِ ایام  گذشت

ماجرای رُخ ساقی و لب ِ جام گذشت

چشم برهم زدنی نوبت ما بیش نبود

شبِ مهتابی و گیسویِ گل اندام گذشت

یاد بادا که اگر غیبت دیداری بود

تلخیِ وعده به شیرینیِ پیغام گذشت

من و خاکسترایام کنار آمده  ایم

برفِ پیریست  که آهسته بر این بام گذشت

هرچه از جوی زمان رفت نمی آید باز

بجز از یاد که آن نیز سرانجام گذشت

زیروبم های زمانه غزل ناب نداشت

شور و شیدایی و شب هایِ غزل فام گذشت

دوش با قافیهً عشق غزل  می گفتم

شعر زیبای تو از کلکِ خوش الهام گذشت

خواب درچشم ِ ترم مهوش و شیرین می شد

که  سحر سر زد و رویای تو ناکام گذشت

آسمان ِ  آبی ِ  شعر

دفترِ کوچه هایِ موازی ...

.