نگاه نوروزی .

.

عید تا انتهایِ اسفند است

انتظاری  قرینِ  لبخند است

مژدهً دیده بوسی و دیدار

وعدهً لحظه هایِ خُرسند است

اولین روز شوخ و ارزشمند

دیدنِ دوستانِ دلبند است

 عمو و عمه  ، خاله و دائی

گر بخارا و گر سمرقند است

رسم دیرینه  ،  حقّ همسایه

واجب نا نوشته ، ترفند است

بعد از آن بهترین بهانه سفر

باک اگر پُر بود رضامند است

ورنه مهمانپذیر و مهمانی

فصلِ کوتاهی کمربند است

چرب و شیرین خوری بلایِ بزرگ

آنکه کمتر خُرد خردمند است

سیزده می رسد شتابزده

دل به دیدارش آرزو مند است

چهارده  رخوت و فراموشی

ترکِ میثاق وعهد و پیوند است

شرطِ احساس جاودانِ بهار

عزم وانگیزهً هدفمند است  

آری آری نگاهِ نوروزی

بی هدف خنده نیست ، تلخند است

آسمانِ   آبیِ    شعر