نخل وفا .

.

دیشب آن نخلِ وفا دل کند و رفت

داغِ خود بردوشِ دل افکند و رفت

در من آنک حسرت و حیرانیم

روز هایِ داغِ تابستانیم

انتظار دیدنش را داشتم

بودنش را بیش از این پنداشتم

شمعِ یادی در دلم  افروختم

درغمش پروانهً آسا  سوختم  

یاد بادا آن آشنا کز دست رفت

پَزد و از کوچهً بن بست رفت

های هو با واژهً بودن خوش است

گفتگو پیش از نیاسودن خوش است

سالها می آید و ما بی گمان

در فراموشیِ  یادِ  دیگران  

چونک مرگ آید همه آگه شویم

مرثیه خوانانِ این ناگه شویم

کاش در خود کند و کاوی داشتیم

بذر بیداریِ دل می کاشتیم

دست یاری ده مرا تا زنده ام

تا که از شوقِ نفس آکنده ام

بودنم را پاره وقتت پاس نیست

بعد من غمخواریت احساس نیست

 دردلم پیکِ فراموشی مباد

تا بود زین پس سیه پوشی مباد

آسمانِ   آبیِ   شعر

چوب ِ دوسر طلا .

.

اینجا به قید قرعه اسطورهً بلا ایم

در گیر ودار دعوا  چوب دوسر طلا ایم

غمخوار این و آنیم ، تکلیف خود ندانیم

در ماورای نفرین مستوجب دعا ایم

دست زمانه سنگ است ، چشم زمانه تنگ است

غمخوارگی جفنگ است ، اینگونه مبتلا ایم

نه گفتن زمانه قانون نا نوشته

نازکدلیم و زین رو پیوسته کله پا ایم

از بسکه روز و شب را با این و آن سرودیم

از زندگی بریده از خویشتن جدا ایم

هر ره که سنگ باشد ، این پای لنگ باشد

هر جا که شهر کوران ، در قامت عصا ایم

ازما بگیر یارا ، چوب دوسر طلا را  

رندی زما نیاید ، درویش بی ریا ایم

رندی به طعنه می گفت ، غمخوار ساده اندیش

ما نه سروده هستیم ، از جنس اغنیا ایم

حالی خراب داریم ، در خود عذاب داریم

احساس بی بیان را ، با عقل می سرا ایم

آسمان  آبی  شعر

کودک انتظار

.

کودکِ انتظار

این کوچه  هنوز بوی باران دارد

بر سینه  پلاکی از بهاران دارد

پرچینِ نگاهِ نسترن ها باز  است

در هنجره نغمهً  هزارا ن دارد

هر پنجره از تداعی ایامش

قابی به روالِ روزگاران دارد

از سروقدانِ سایه کستر آنک

هر برکه نشان و یادِ یاران دارد

در من به ترانه شوقِ فردایِ امید

تا شعرِ شبانه بوی مهمان دارد 

ای کودکِ انتظار لختی بنشن

این گلکده مژدهً فراخوان دارد

آسمانِ  آبیِ  شعر