وفایِ اشک .

وفای اشک

چه خوش است در کویری فورانِ آب جُستن

به دیارِ پیرسالی گُذرِ شباب جُستن

به نهالِ نوجوانی گُلِ صد امید بستن

زِ رواقِ روزگاران ثَمَرِ گُلاب جُستن

همه چیدمانِ یاران ، همه خیلِ دوستداران

شبِ همدلی سرودن شبِ شعرِ ناب گفتن

شبِ شوقِ شادمانه ، شبِ شادی و ترانه

دفِ دانه های باران ، صدفِ حُباب جُستن

مبرم زیا زان رو که به یادِ من نشستی

به خیالِ من نگُنجد غزلِ سراب جُستن

زِ جدائیت چنانم که اگر شبی سر آید

همه شب شبانه سوزی همه ترکِ خواب جُستن

به وفایِ اشک نازم که کنارِ برکهً آن

شود از شبانه هایش  شبِ ماهتاب جُستن

همه می نوازدم دل ، همه می گدازدم دل

چه خوش است زین میانه ، چم و پیچ و تاب جستن  

آسمانِ   آبیِ    شعر