خاطره :

خاطره

ما  خاطره  را  قاب  نمودیم  و سرودیم
یک  عمر  خریدار ِ  خط  ِ خاطره   بودیم

از     کودکی ِ    قافیه   ،   تا آخر ِ    دفتر
 غیر  از  غزل ِ  خاطره   بابی   نگشودیم

ما  از  گَوَن ِ تَف  زده ،   از  مِتن ِ  کویری
تا   برکه ً   باران ِ   غزل    راه     شودیم

تا   دل   بنشیند    به  هم آغوشی ِ   دریا
با چالش ِ  بیداد ِ زمان ، کوشش ِ  رودیم

دل  بستر  ِ صد موج ِ  بلا خیز  شد ،  اماْ
ما فاتح  ِِ پیمودن ِ  این    بود  و  نبودیم

تا خوش بچمد در غزلی، آهوی ِ احساس
هر  قافیه   را    از   دهن ِ  شیر   ربودیم

ما  باک   نداریم   ،   ز ِ  فتوای  ِ  حریفان
در وادی ِ سودایی خود سخت حسودیم

مگذار   که  با  شبنم ِ  ا شکی  شود  آخر
این برگ که با «خاطره »  ایجاد نمودیم

                    آسمان  آبی  شعر
                Canada _ coquitlam                                                                                                                                                                                    ‌‌‌                                       ‌‌    ‌‌‌‌‌‌                              ۱۳۹۵/۵/۵

به یاد خاطره هایت .

دوباره  پنجم ِ  مرداد   ،   در  هوای ِ  تو هستم
گشوده  بال ِ غزل   را  ، غزلسرای ِ   تو   هستم

سکوت کردم  و ماندم ، سُرود خواندی و رفتی
تداعی  ِ تو شدم     ،   یاد ِ   آشنای ِ  تو   هستم

در   انتهای ِ  غزل   هم   ،   به   انتها    نرسیدی
هزار   خاطره   در  من ،  در  ابتدای ِ  تو هستم

 اگر   صدای ِ  غزل های  ِ تو   به کوچه   نمانده
هنوز   خاطره   پرداز ِ   رد ِ   پای ِ   تو    هستم

تمام ِ  عاشقی ِ  ما  به شهر ِ خاطره  ثبت است  
نه  این  دیار ،  که  بیگانه  با سرای ِ  تو هستم

چگونه   یاد ِ   وطن  را  ،  به هر ترانه   نگویم
هماره  یاد ِ  وطن  هست و مبتلای  تو  هستم

سفر  تبر  شد  و  قد  زد  بلوط ِ  پیر ِ  غزل  را
فتاده ام   منگر   ،   تاک ِ واژه های ِ  تو  هسم

اگر چه جان ِ مرا سوخت  درد و داغ ِ  فراقت
به  شعله ام  بنگر  ،  قامت ِ  رسای ِ  تو هستم

              آسمان ِ آبی ِ شعر
       پنجم امرداد ِ نود و پنج
                                                        Canada _ coquitlam  

هوای ِِ تماشا .

هوای ِ تماشا .

لذت ِ لحظه ها چنان  لیز   است ،
 که  مجالی  برای ِ  گفتن   نیست .

فصل ِ شاداب ِ  غنچه را    دریاب ،
بعد گل ،  نوبت ِ  شکفتن   نیست ،

عادت ِ      پیله های  ِ       ابریشم
تا      ابد      جاوان        نمی ماند

فصل ِ     پروانگی    رسد    از راه
فرصت تا  همیشه  خفتن   نیست

من     به    پروانگی     نمی    نازم
ایستگاهی   که آخر ِ   « پَر »   بود

فصل  ِ  پیری   رسید   و   دانستم
رسم ِ  وارونگی  ،  شکفتن  نیست

نه که  از  زندگی   دل   آزرده ام
که مر ورش  ،  ترانه   یاد   است

گر  اشارت   بدین   زمان    کردم
دُر  ِ آن  روزگار  سُفتن  ،   نیست

لیک  ،   دید ِ   جوانی   و   پیری
رنگ ها را   ،   دوگانه  می بینند

برگ سازی و جلوه های ،  خزان
نقد ِ  معناییش   نهفتن    نیست

ترس ِ  سنجاق ِ  و برگ ِ دفترها
بانگ  فریاد  ِ بال  ِ پروانه است

اعتمادی  که می شود  مصلوب
اتکایی    برای ِ   رفتن    نیست

من ام  و  شمع  ِ شعر  پوشالی
واژه هایی  که چشم  را بسته

پشت سر عصر ِ بیت های عقیم
پیش رو فصل ِ شعر گفتن نیست

        آسمان ِ آبی ِ شعر
جولای ۲۰۱۶ کانادا - کوکیتلام

دلم هوای آفتاب می کند .

دلم هوای  ِ آفتاب می کند :

ای  آن که می نشینی در کوچه های ِ  باران

جغرافیای ِ  چشمت ،  شالی  و  سبزه کاران

روزان  ِ  ابری ِ  تو  ،  بیگانه  با  کویر   است

این  تشنگی  نبینی   ،   الا به   شوره زاران

جاناچه گویمت از ، این شهر و خیس بودن

از  آرزوی ِ خورشید ، در ذهن ِ سایه ساران

از  ثروت ِ   نهفته   در بانک های ِ    بی مرز

از ارز ِ  چین و هند و افغان و ترک و ایران

از نظم ِ بی نظیر ِ  ،  قانون مدار   و  مطلق

کار  و تلاش  مشکل  تفریح و خواب آسان

نه منع  ِ بد حجابی نه نفی ِ پوشش ِ  دین

آزادی   و   مساوات  ،  بودایی  و مسلمان

نرخش  هماره    ثابت   بی  چالش ِ   تورم

نوع   و  برند ِ  زیبا  ،  از هر  رقم   فراوان

اینجا دوچیز  دایم   ویرانگر ِ خیال  است

تشویش های ِ بیمه ، دلشوره های ِ  دندان

جز این دو وجه ِ  ملموس ، دلواپسی  نداری

یک ساندویج ساب وی یک وعده شام ارزان

گر بیش از این بخواهی سخت است و ماجرایی

ویزای  ِ   کار   و  تحصیل   ،   یا  زندگی ِ   پنهان

غربت گزینی  اینجا   ،  شرحی  ،  غریب   دارد

نیمیش  درد ِ   تبعید   ،   نیمیش  رنج ِ  هجران

با این  وجود  شاید  ،  حق  با  مهاجران   است

یا  هجرت ِ  دل آشوب  ،   یا   ماندن ِ   پریشان

آسمان ِ آبی ِ شعر   ۹۵/۴/۲۰
  Canada _ coquitlam

امرداد .

ما امرداد را :

به غزل   ,  کوک ِ    میگسار     زدیم
شور ِ مستی   ،   به سیم ِ تار   زدیم

پنجه ،  شهناز  و  پرده  در  ،  ماهور
بجز   این   پرده   را   ،    کنار  زدیم

شمع ِ    شعر   و   ترانه     را     باهم
تا  سپیده    ،     به شام ِ  تار    زدیم

شاعر  ِ   نو رس ِ    جوانه       شدیم
دست    بر     دامن  ِ    بهار      زدیم

روز هامان  سروده  شد  ،   خورشید
در شب ِ خود   ،   ستاره  بار    زدیم

گاه   ،   در  اوج ِ    شادمانی  خویش
طعنه    بر    شعر ِ     آبشار      زدیم

بخت   ،   بازی ِ    دلفریبی     داشت
مستی  ِ  خویش   را    قمار    زدیم

شعر ِ ما   ،   دفتر ِ    جسارت      شد
مُشت ِ   پُر واژه  را  ،  شعار    زدیم

شعرمان  را ، سه تار ِ   سنگ  نواخت
ما      به آیینه ها        غبار      زدیم

خسته  ، آزرده  ،  دلشکسته ، غریب
هی   ،  به اسبان ِ   بی سوار   زدیم

ما ، «امرداد »   را به    « مردادی »
بی تفاوت    ،    تناب ِ    دار    زدیم

             آسمان  آب  شعر

     دوم  ِ امردادماه ِ نود و پنج
                                                      Canada  _  coqoitlam