دلم هوای آفتاب می کند .

دلم هوای  ِ آفتاب می کند :

ای  آن که می نشینی در کوچه های ِ  باران

جغرافیای ِ  چشمت ،  شالی  و  سبزه کاران

روزان  ِ  ابری ِ  تو  ،  بیگانه  با  کویر   است

این  تشنگی  نبینی   ،   الا به   شوره زاران

جاناچه گویمت از ، این شهر و خیس بودن

از  آرزوی ِ خورشید ، در ذهن ِ سایه ساران

از  ثروت ِ   نهفته   در بانک های ِ    بی مرز

از ارز ِ  چین و هند و افغان و ترک و ایران

از نظم ِ بی نظیر ِ  ،  قانون مدار   و  مطلق

کار  و تلاش  مشکل  تفریح و خواب آسان

نه منع  ِ بد حجابی نه نفی ِ پوشش ِ  دین

آزادی   و   مساوات  ،  بودایی  و مسلمان

نرخش  هماره    ثابت   بی  چالش ِ   تورم

نوع   و  برند ِ  زیبا  ،  از هر  رقم   فراوان

اینجا دوچیز  دایم   ویرانگر ِ خیال  است

تشویش های ِ بیمه ، دلشوره های ِ  دندان

جز این دو وجه ِ  ملموس ، دلواپسی  نداری

یک ساندویج ساب وی یک وعده شام ارزان

گر بیش از این بخواهی سخت است و ماجرایی

ویزای  ِ   کار   و  تحصیل   ،   یا  زندگی ِ   پنهان

غربت گزینی  اینجا   ،  شرحی  ،  غریب   دارد

نیمیش  درد ِ   تبعید   ،   نیمیش  رنج ِ  هجران

با این  وجود  شاید  ،  حق  با  مهاجران   است

یا  هجرت ِ  دل آشوب  ،   یا   ماندن ِ   پریشان

آسمان ِ آبی ِ شعر   ۹۵/۴/۲۰
  Canada _ coquitlam