نخل ِِ ناخلف .

نخل ِ ناخلف

تا  نخل  ِ ناخلف نشوم   ،   تار    می شوم
با زخمه های ِ   یاد ِ تو   تکرار     می شوم

ای یادمان ِِ  تا ابد  ،  ای    یاد گار ِ    عشق
دور از تو سرد و تلخ و خودآزار می شوم

هرشب سری به بستر من  ، می زند  غمت
هرشب به وهم  ِ وعده  گرفتار  می شوم

لبریز  از سکوتم  و  در  دل  ترانه  هاست
خشکیده لب عبوس و بد رفتار می شوم

شوقم    گناهکارهً    عشق  ِ   کسی    نشد  
در شعر   خویش از چه  گنهکار  می شوم

گفتی  سزای ِ عاشقی از خود بریدن است
از   خویشتن   بریده   سزاوار    می شوم

چوب  ِ  حراج   می زنم    بر   عاشقانه ها
خود را    بدین  بهانه    خریدار  می شوم

تو می رسی به کوچهً بن بست ِ شعر  ِ من
من آن سری که خورده به دیوار می شوم

رویا پریش   گشتم   و  در   بستر  ِ  خیال
با های های ِ   گریه ام    بیدار    می شوم

                آسمان ِ آبی ِ شعر