یاد ِِ ایام .

یاد ِ ایام

شب ِ  زیبایی  بود  ،  دوستان  را   دیدیم
محفلی گرم  شد  و خاطره  را ، خندیدیم

صحبت  از  گلشن ِ  تبریز   ،  به آمل پر زد
لحن ِ  اهواز ،  به سرنای ِ  لری   سنجیدیم

چایی  ترکی  دیشب ،  خبر از ، حیران داد
با سه لیوان ِ  پُرش  ،  گردنه  را  پیچیدیم

لهجه هامان  به میان  آمد و گفتار  شکفت
گپ و گفتی که از آن شاخه شعری چیدیم

مادر ِ  محترمی  بانی ِ  مجلس  شده   بود
به ارادت  ،  همه خاک ِ قدمش   بوسیدیم

میز  ِ  شام   و   غزل ِ  شُهرت ِ   تبریزی ها
روی ِ  هر قافیه  « نان و نمکی » پاشیدیم

 قصه ساسکاتون و شدت ِ  سرمای  ِ سترگ
به فرا خوان  ِ هوا   ،  سرد  شده   لرزیدیم

شب شتابان  شد و دیدار به  آینده  کشید
عطر یک خاطرهً خوش به غزل بخشیدیم

یادمان ِ   شب ِ   دیدار   ،   هنرمند ِ  جوان
صید ِ شاهین شده  در لنز  ِ هنر چرخیدیم

                          ۱۳۹۵/۸/۲۲

                   آسمان ِ  آبی ِ   شعر

دل انگیز .

دل انگیز  :

غروب   و  غربت  و  پیری  و  پاییز
سرودی   ساز کن   شوری   بر انگیز

پر ِ    پرواز     ده       پروانه     آسا
به  چشمم   شمع ِ  شیدایی   بیاویز

به   رویا  و  تداعی   راهی ام    کن
بکامم   جرعه ای  جام  ِ جوان  ریز

شتابان  زرد   شد   ایام  ِ    سر سبز
شتابان    ارغوانی     فصل ِ    پاییز

دمی  تنهایی اش  گوید که  بشتاب
دمی  زیبایی اش  گوید  که  مگریز

نگارا     بینشم     ده     تا      بدانم
تمیز ِ   مرز ِ  میل  و  شرط   پرهیز

بغیر  از  دست ِ  نقاش ِ خزان  ساز  
چه دستی  برگ  را  گوید   فروریز

به مهرش برگ ها را برده در خواب
به لطفش  بانگ بردارد   که  برخیز

مگو   پاییز   و   مرگ ِ   سبز  فامی
مگو    روزان  ِ  سرما ی ِ     بلا  بیز

به  بارانی   که   می بارد    نظر کن
بها ر  اندیشه شو ،  شعر ِ دل انگیز

    زندگی کارگاه ِ تجربه بود
                 ۱۳۹۵ /۷/۲    ‌

نیاز .

نفی ِ نیاز  :

اینجا   بهار  و  چله  و  پاییز  درهم   است
این شهر  ِناشناس که با برف «خُرم» است

بعد از پشه   ،   خزان ِ  رنگ آمیز  بد نبود
فصل ِ خزان  نرفته  زمستان فراهم است

سر شاخه های  ِ  زرد  ِ دل انگیز  ای دریغ
بشکسته و چو قامت ِ پیری ِ من خم است

از    مهر ماه    تا  وسط ِ    ماه ِ    فرودین
اینجا حضور ِ  ناگه  ِ طوفان  دمادم است

جایی که خرس  خاطره پرداز قصه است
من مانده ام ،  چگونه  سزاوار ِ آدم  است

دوشینه بحث ِ چالش  پوند  و  دولار  بود
اغواگری که «بود و نبودش»  مُسلم است

آزاده ای که دل  به حرفش اعتماد  داشت
هجرت گزیده ای که شریف و مکرم است

با من حضور ِ خویش را اینگونه شرح داد
تا میخ ِ  اقتصاد در این خطه محکم است

هجرت به نانوشته  و  اسکان  به  ناگزیر !
یعنی نیاز  ،  بر همه   اینها    مقدم    است

شوقم  شکست  و واژه شعرم  ملول گشت
امشب مرا  خطای ِ غزل  یار و همدم است

نفی    نیاز     قافیه ای    دلنواز      نیست
نق های  ِ بی بهانهً دل های  ِ بی غم   است

وقتی که در دیار خود جاماندی از   رقیب
هر سر زمین گزیده ای، دارو و مرهم است

شهنامه  مهاجرین   را   خوانده ام     بسی
«ایرانی و شریف» ، به هر جای عالم است

اردیبهشت ِ کشورم «  ایران »  به یاد  باد
آنجا که بعد ِ رفتنت  « اردیجهنم »  است

                آسمان ِ آبی ِ شعر
     
 ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌                     ۱۳۹۵/۷/۱۸

پنجره ها .

قاب پنجره  :

دل  سپرده     به قاب ِ      پنجره ها
شهر در  پشت ِ  قاب ها جاری است

 سایش ِ         ناگزیر ِ          ثانیه ها
زندگی   یک روند ِ    تکراری   است

سعی ِ  خود   را   به کار    می بندم
عزم ِ   خود    ،   استوار   می سازم

بند ِ    تقدیر     بسته     پای ِ     دلم
زندگی لخت و تلخ  و اجباری است

علم     می گویدم    که     بر خیزم
جهل   می گویدم    که       بنشینم

رنج ِ   روزان ِ   بی هدف  ،   بسیار
زخم ِ  افکار ِ  بی ثمر   کاری  است

داد   از  این   باور ِ   عقب    مانده
 این  رسوب  ِ خرافه های  ِ ستُرگ

سعد ِ میمون  و  نحس ِ   نامیمون
داستان های ِ عهد  ِ قاجاری  است

پرده ها    را   ،   کنار    باید     زد
چشم ها را  ،  دوباره باید  شست

حُکم ِ  تلفیق ِ چشم  ِ    آبی و  زرد
طبق ِ  فتوای ِ علم ، گلناری   است

بخت  را   بایت ها   ،   نمی فهمند
لحظه معیار ِ عزم و تصمیم  است

خواب   و  خمیازه های  ِ  طولانی
مرگ نسل ِ ستوده سالاری   است

مانده ام  تا به    ناکجای  ِ    جهان
غزلم   را   چگونه       قاب     کنم

نا کجایی   که    شعر  ِ تر      گفتن
نیم شوق است ونیم بیزاری است

ما  از  احساس و عشق  سرشاریم
یادمان ِ     علوم        و       آثاریم  

تخت جمشید  ،  این  ترانه  عصرِ
سند  و مدرک ِ ،  سزاواری   است
ِ
زادگاهی  که  مهد ِ   اندیشه است
دستش از اهل علم  خالی نیست

هر که   تاریخ   را    ورق      نزند
نسل ِ فردای ِ از هنر عاری   است

درس  ِ تاریخ  حرف ِ آینه  است
تا در آن  بنگری چه  بر ما  رفت

نه  اثر مانده  از مغول  بر جای
نه نشانی ز ِ قوم ِ تاتاری  است

ما به شمشیر وهم جان دادیم
خون ما را  رسانه ها  خوردند

بار  دیگر  رسانه ای   شده ایم
 گول اینبارساده انگاری  است

          آسمان ِ آبی ِ شعر
                   ۱۳۹۵/۸/۱
.

برف .

برف :

ای برف ِ نشسته بر تن ِ برگ ، مهمان ِ نخوانده خوش رسیدی

بر شاخه  نشانده  پنبه خویش  ،  پاییز  مرا  ز ِ  شاخه چیدی

 ای  نرمتر  از   پرند ِ احساس  ،  گلبرگ ِ  تر ِ   شکوفه   یاس

غارتگری  از   تو   برنیاید   ،  این   شیوه   چگونه   برگزیدی

حیف است  بگویمت  ستمگر  ،  تو دست ِ  نوازش   ِ سپهری

تو  مظهر ِ  پاکی  و  صفایی  ،  تو  پیک  و بشارت  و  امیدی

جایی  که  ز ِ  خشکی  زمانه  ،  تبخال   دمیده    بر لب  شهر

در قاب ِ نگاه من ،  تماشا  ،  در صفحه  ذهن ِ  من  ،   نویدی

چون می نگرم به دامن ِ دشت  پر می شوم از  سخاوت  تو

زین پرده که با سپیدی ِ خویش  ،   بر تیرگی ِجهان کشیدی

 ای کار گزار ِ کلک ِ   نقاش  ،  دست ِ  تو  نگاره   آفرین   شد

با چرخش ِ دست ِ پنبه ریست   ،   پاکی  و  امید    آفریدی

من  شعر ِ ستاره   کویرم   ،  من  واژه  حسرت ِ  گون پوش
 
تو بارش ِ   واژه ساز ِ  برفی   ،   تو  حس ِ   ترانه    سپیدی

همواره   نگاه  ِ  شاکر ِ  من ، از  شوق ِ  تو  وزن   می تراشد

پیوسته  چکامه  تفکر  ،  نقد ی  است  به  کفر  و  نا امیدی

تو  شعر  ِ صفا  و  پاکی دشت ، تو   شعر ِ    لطافت ِ  بهاری

گسترده  ببار  پاکیت  را  ،  بر  هرچه   که   گسترد   پلیدی

ای  تازه   ترین   ترنم   حرف  ،   درکوی سکوت ِ این شبانه

بر  شام ِ  چکامه ام   نشستی ، از صبح چکامه ام   پریدی

                         زندگی کارگاه ِ تجربه بود
 
                                        ۱۳۹۵/۷/۲۰