برف .

برف :

ای برف ِ نشسته بر تن ِ برگ ، مهمان ِ نخوانده خوش رسیدی

بر شاخه  نشانده  پنبه خویش  ،  پاییز  مرا  ز ِ  شاخه چیدی

 ای  نرمتر  از   پرند ِ احساس  ،  گلبرگ ِ  تر ِ   شکوفه   یاس

غارتگری  از   تو   برنیاید   ،  این   شیوه   چگونه   برگزیدی

حیف است  بگویمت  ستمگر  ،  تو دست ِ  نوازش   ِ سپهری

تو  مظهر ِ  پاکی  و  صفایی  ،  تو  پیک  و بشارت  و  امیدی

جایی  که  ز ِ  خشکی  زمانه  ،  تبخال   دمیده    بر لب  شهر

در قاب ِ نگاه من ،  تماشا  ،  در صفحه  ذهن ِ  من  ،   نویدی

چون می نگرم به دامن ِ دشت  پر می شوم از  سخاوت  تو

زین پرده که با سپیدی ِ خویش  ،   بر تیرگی ِجهان کشیدی

 ای کار گزار ِ کلک ِ   نقاش  ،  دست ِ  تو  نگاره   آفرین   شد

با چرخش ِ دست ِ پنبه ریست   ،   پاکی  و  امید    آفریدی

من  شعر ِ ستاره   کویرم   ،  من  واژه  حسرت ِ  گون پوش
 
تو بارش ِ   واژه ساز ِ  برفی   ،   تو  حس ِ   ترانه    سپیدی

همواره   نگاه  ِ  شاکر ِ  من ، از  شوق ِ  تو  وزن   می تراشد

پیوسته  چکامه  تفکر  ،  نقد ی  است  به  کفر  و  نا امیدی

تو  شعر  ِ صفا  و  پاکی دشت ، تو   شعر ِ    لطافت ِ  بهاری

گسترده  ببار  پاکیت  را  ،  بر  هرچه   که   گسترد   پلیدی

ای  تازه   ترین   ترنم   حرف  ،   درکوی سکوت ِ این شبانه

بر  شام ِ  چکامه ام   نشستی ، از صبح چکامه ام   پریدی

                         زندگی کارگاه ِ تجربه بود
 
                                        ۱۳۹۵/۷/۲۰