نیاز .

نفی ِ نیاز  :

اینجا   بهار  و  چله  و  پاییز  درهم   است
این شهر  ِناشناس که با برف «خُرم» است

بعد از پشه   ،   خزان ِ  رنگ آمیز  بد نبود
فصل ِ خزان  نرفته  زمستان فراهم است

سر شاخه های  ِ  زرد  ِ دل انگیز  ای دریغ
بشکسته و چو قامت ِ پیری ِ من خم است

از    مهر ماه    تا  وسط ِ    ماه ِ    فرودین
اینجا حضور ِ  ناگه  ِ طوفان  دمادم است

جایی که خرس  خاطره پرداز قصه است
من مانده ام ،  چگونه  سزاوار ِ آدم  است

دوشینه بحث ِ چالش  پوند  و  دولار  بود
اغواگری که «بود و نبودش»  مُسلم است

آزاده ای که دل  به حرفش اعتماد  داشت
هجرت گزیده ای که شریف و مکرم است

با من حضور ِ خویش را اینگونه شرح داد
تا میخ ِ  اقتصاد در این خطه محکم است

هجرت به نانوشته  و  اسکان  به  ناگزیر !
یعنی نیاز  ،  بر همه   اینها    مقدم    است

شوقم  شکست  و واژه شعرم  ملول گشت
امشب مرا  خطای ِ غزل  یار و همدم است

نفی    نیاز     قافیه ای    دلنواز      نیست
نق های  ِ بی بهانهً دل های  ِ بی غم   است

وقتی که در دیار خود جاماندی از   رقیب
هر سر زمین گزیده ای، دارو و مرهم است

شهنامه  مهاجرین   را   خوانده ام     بسی
«ایرانی و شریف» ، به هر جای عالم است

اردیبهشت ِ کشورم «  ایران »  به یاد  باد
آنجا که بعد ِ رفتنت  « اردیجهنم »  است

                آسمان ِ آبی ِ شعر
     
 ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌                     ۱۳۹۵/۷/۱۸