پنجره ها .

قاب پنجره  :

دل  سپرده     به قاب ِ      پنجره ها
شهر در  پشت ِ  قاب ها جاری است

 سایش ِ         ناگزیر ِ          ثانیه ها
زندگی   یک روند ِ    تکراری   است

سعی ِ  خود   را   به کار    می بندم
عزم ِ   خود    ،   استوار   می سازم

بند ِ    تقدیر     بسته     پای ِ     دلم
زندگی لخت و تلخ  و اجباری است

علم     می گویدم    که     بر خیزم
جهل   می گویدم    که       بنشینم

رنج ِ   روزان ِ   بی هدف  ،   بسیار
زخم ِ  افکار ِ  بی ثمر   کاری  است

داد   از  این   باور ِ   عقب    مانده
 این  رسوب  ِ خرافه های  ِ ستُرگ

سعد ِ میمون  و  نحس ِ   نامیمون
داستان های ِ عهد  ِ قاجاری  است

پرده ها    را   ،   کنار    باید     زد
چشم ها را  ،  دوباره باید  شست

حُکم ِ  تلفیق ِ چشم  ِ    آبی و  زرد
طبق ِ  فتوای ِ علم ، گلناری   است

بخت  را   بایت ها   ،   نمی فهمند
لحظه معیار ِ عزم و تصمیم  است

خواب   و  خمیازه های  ِ  طولانی
مرگ نسل ِ ستوده سالاری   است

مانده ام  تا به    ناکجای  ِ    جهان
غزلم   را   چگونه       قاب     کنم

نا کجایی   که    شعر  ِ تر      گفتن
نیم شوق است ونیم بیزاری است

ما  از  احساس و عشق  سرشاریم
یادمان ِ     علوم        و       آثاریم  

تخت جمشید  ،  این  ترانه  عصرِ
سند  و مدرک ِ ،  سزاواری   است
ِ
زادگاهی  که  مهد ِ   اندیشه است
دستش از اهل علم  خالی نیست

هر که   تاریخ   را    ورق      نزند
نسل ِ فردای ِ از هنر عاری   است

درس  ِ تاریخ  حرف ِ آینه  است
تا در آن  بنگری چه  بر ما  رفت

نه  اثر مانده  از مغول  بر جای
نه نشانی ز ِ قوم ِ تاتاری  است

ما به شمشیر وهم جان دادیم
خون ما را  رسانه ها  خوردند

بار  دیگر  رسانه ای   شده ایم
 گول اینبارساده انگاری  است

          آسمان ِ آبی ِ شعر
                   ۱۳۹۵/۸/۱
.