دل انگیز .

دل انگیز  :

غروب   و  غربت  و  پیری  و  پاییز
سرودی   ساز کن   شوری   بر انگیز

پر ِ    پرواز     ده       پروانه     آسا
به  چشمم   شمع ِ  شیدایی   بیاویز

به   رویا  و  تداعی   راهی ام    کن
بکامم   جرعه ای  جام  ِ جوان  ریز

شتابان  زرد   شد   ایام  ِ    سر سبز
شتابان    ارغوانی     فصل ِ    پاییز

دمی  تنهایی اش  گوید که  بشتاب
دمی  زیبایی اش  گوید  که  مگریز

نگارا     بینشم     ده     تا      بدانم
تمیز ِ   مرز ِ  میل  و  شرط   پرهیز

بغیر  از  دست ِ  نقاش ِ خزان  ساز  
چه دستی  برگ  را  گوید   فروریز

به مهرش برگ ها را برده در خواب
به لطفش  بانگ بردارد   که  برخیز

مگو   پاییز   و   مرگ ِ   سبز  فامی
مگو    روزان  ِ  سرما ی ِ     بلا  بیز

به  بارانی   که   می بارد    نظر کن
بها ر  اندیشه شو ،  شعر ِ دل انگیز

    زندگی کارگاه ِ تجربه بود
                 ۱۳۹۵ /۷/۲    ‌