پلاک ِِ 17

پلاک - 17  :
:
وقتی   نباشم  ،  خانه ام  این است  ،  بانو
 بی جلوه ً ،  رُز های ِ    رنگین   است  , بانو

وقتی نباشم  ، هیچکس  دلسوز ِ گل نیست
هرکس به سهم ِ خویش ، گلچین  است بانو

سرمای ِ  آذر  ،  قاتل   ِ « گل های ِ من »  شد
وقتی نباشم ،   حاصلش  این   است    با نو

با من   « پلاک ۱۷ »  ,   پردیس ِ  صفا   بود
حالا   ببین   ،  انبار  ِ   سرگین   است    بانو

ما   ،   انتظار ِ  کوثر  و  رضوان   ،   نداریم
امٓا  دگر   ،  این ظلم ،  سنگین  است   بانو

آن  شمعدانی   ،   خاطرات ِ    مادرم    بود
وان برگ عطری   ،  خواهر آذین است بانو

شوق ِ تر ِ  من  ،  برگ ِ   سبز  و حوض ِآبی
آن هم  ،  فضایی فضله آجین  است   بانو

انگار تاتار  و  مغول ،  زینجا  گذشته ست
پژمردگی  ، بی مرز و  پرچین است ، با نو

گلها همه خشکیده ، گلدان ها ، کفن پوش  
ویرانگر ِی   ،  بالا تر از این است  ؟   بانو

گلهای ِ  میمون ِ   مرا   ،   از   یشه   کندند
رسم ِ  امانت  و  اقعاً  ،  این  است؟  بانو

بابونه ها  بر باد  رفته  ،  خاک خالی ست
برجای مانده ، دیش « آیدین» است با نو

دستش مریزاد ، هرکه  گل ها  را  بها  دادِ
همراهی اش ، در حدٌد ِ تحسین است بانو

مارا  ، زِ کِس  ، نه شکوه  و  نه   انتظاری
درد ِ دلی  عار ی  ز ِ  نفرین  است   ،  بانو
 
زیبا پسندم  ،  گرچه  پیر  و خسته  بازو
تا هستم ، این خانه غزل چین است بانو

تنها دعاکن  خانه  بی  بانی نباشد   نماند
ور نه سفارش ، پشت ِ تمکین است  بانو

این تخم  ِ گل هایی  که در صف ایستاده
یکساله هست و  ، تحفه ً چین است بانو

خاک  ِ رُس و شن ماسه و بیگاری از  من
خورشید وماهش ، مرغ ِ آمین است بانو

                      آسمان آبی شعر

                                                       ۱۳۹۵/۹/۲۲