یاد ِِ ایام .مادر

مادر  :

نشسته ام به بام ِ  شب ، تو  ماهتاب  می شوی
خرابم از ، شبانه ها  ،  توهم  خراب   می شوی

امین ِ خاطرات ِ من   ،   اگر چه   دلشکسته ام
به رغم ِ سوگنامه ها  ،  همیشه ناب   می شوی

تو ای   تمام ِ   کودکی  ،   که با طلا    نوشتمت
به رنگ ِ این غروب ها ، مس ِ مذاب   می شوی

به پای ِ شب نشستم و ، تو را   زجان    گریستم
خزیده ام به یاد ِ تو ،   سرای ِ خواب   می شوی

سرُ ود چشم های ِ من ، همان سوال ِ ساده است
زمانه پلک می زند   ،   تو بی  جواب   می شوی

شبان ِ    تیره دلم   ،   کویر ِ     بی ستاره      شد
در این هوای ِ قیر گون ،  شب ِ شهاب  می شوی

نشسته   لایه های ِ   مِه   ،   در     آبگینه   خیال
به کوچه  سار ِ  سایه ها ،  تو   آفتاب  می شوی

شراب  ِ  خانگی ِ   من   ،  به انتها  رسیده  است
برای ِ  مست  بودنم   ،   شب ِ شراب   می شوی

بیا  به حُرمت ِ قلم   ،   به گوش  ِ   دفترم   بگو
که  در  نگاه ِ  شعر ِ من ،  چرا  سراب  می شوی

                      آسمان ِ آبی ِ شعر

                                                    ۱۳۷۲/۹/۱۷