ملک ادب .

از مُلک ِ ادب :

این کوچه ً بی خاطره مسپار ، کسی نیست
در  قافیه  پردازی ِ   اینبار    کسی     نیست

مخروبه شد آن خانه ، که  میعاد ِغزل   بود
در  پنجره ً  وا شده  ،  انگار   کسی   نیست

امید ِ به جامانده و اصرار ، چه وهمی ست؟
این کوبه که کوبیده  به تکرار ، کسی نیست

تا     چند      نشینی      به گذرگاه ِ      مبادا
دست از سر ِاین حوصله بردار کسی نیست

ای   تیر ِ   نگاهت   شده   ،   بازیچهً   تقدیر
در   دایره  ،  در  نقطهً پرگار   کسی   نیست  

در گوش ِ کَر  ِ شهر  ،  مخوان قصهً خود را
همراه ِ تو و شعر ِ شرربار   ،   کسی  نیست

هر نقش ِ دل انگیز زدن شعر ِ سراب  است
دست ِ دل از این قافیه بردار کسی  نیست

«  از  مُلک ِ ادب حکم گزاران  همه رفتند »
جُز خار و خس ِ بر سر ِ دیوار کسی نیست

                آسمان ِ  آبی ِ  شعر