اوستا

اوستا  

رفتم  به شهر  شعر  اوستا ، «حسن»  نبود 

آن خوش نویس شوخ در آن  انجمن   نبود 

بر سنگ  سرد و خامشش ،  خطی  نگاشته 

کز آن  ،  گزیده تر  ،  به زمانه  سخن   نبود 

ما ،  آمدیم  و  دیده گشودیم  و  بسته ایم

بار  سفر  ،  بغیر   دو گز    از    کفن     نبود 

اشکی  به روی گونه ای  غلطید و شعر شد 

شعر ی که می چکید  ،  بجز«مهر» زن نبود 

استاده   و   تکیده  تر   ،  از    باور     غزل 

تحریر  طاقت ترش  ،   در  شعر  من   نبود 

رفتم به خانه ، باغچه ها خشک و بی رمق 

طرح  و طراوت  گذشته  ،  در  چمن   نبود 

یک  قاب عکس  تازه  و  چشمی   نظاره گر 

حتی  نگاه  خسته اش  ،  شادی شکن  نبود 

در من   ،   ترانه     پیرهن      درد     روزگار 

در او  ،   چکامه ای  که  بجز  ترک  تن  نبود

             آسمان  آبی  شعر               

                        

.